........De koe en haar verhaal........

Op de valreep van het oude jaar nog een verhaal in deze rubriek.Dit keer zijn het zes jonge koeien(pinken)die hun avontuur van laatst willen 'vertellen'. Deze zes pinken, Sijtje,Sijtje,Rika,Donna,Rika en Donna, waren de eerste dieren die hun intrek namen in de nieuwe jongveestal in februari van dit jaar. Sinds kort zijn deze dieren verhuisd naar de ligboxenstal omdat het in de jongveestal vol was en er dieren doorgeschoven moesten worden. Dit verhuizen ging per tweedehands paardentrailer, die we speciaal voor deze gelegenheid aangeschaft hadden. Voorheen liepen we met een koe over het erf wanneer deze naar de paardenstal moest.Maar dit gaat toch een stuk gemakkelijker. Zowel voor het dier als voor onszelf. Maar nu het avontuur van de dames. Toen we enige weken terug de laatste controleronde hadden gedaan om 22.30 was alles rustig in de stal. Niets aan de hand. Echter toen we in de badkamer stonden hoorden we toch enig rumoer in de ligboxenstal. Toch voor de zekerheid maar even kijken, je weet maar nooit. En wat bleek. De zes jonge dames hadden de pen die het voerhek af moet sluiten eruit weten te krijgen met hun tong, waardoor het voerhek open kon en de dames de voergang op konden lopen. Vier van de zes hadden dit ook gedaan. Werk aan de winkel dus voor ons. Gelukkig lieten de dames zich weer redelijk vlot naar hun ligbox brengen zonder dat ze al te veel rotzooi hadden gemaakt op de voergang. Daarna het voerhek goed afgesloten met een nieuwe pen met borgpennetje zodat dit voorval zich niet meer kon herhalen. Dat vinden de pinken waarschijnlijk een minder leuk idee, ze hadden toch wel genoten van hun uitbraak, maar wij vonden het iets minder leuk. De rotzooi was niet te overzien geweest wanneer we niet waren gaan kijken en ze anders de gehele nacht hadden kunnen rondrennen. Zo zie je maar met de beesten valt er altijd wel wat te beleven.

Verder wensen we u hele fijne kerstdagen en een heel gelukkig en gezond nieuwjaar, mede namens onze koeien en kalfjes.

De maand november is al weer halverwege dus de hoogste tijd om een andere koe in het zonnetje te zetten. Deze keer is Donna 2 aan de beurt. Ze is op 21 april 2006 geboren. Nu werd ze toen nog niet verwacht, maar haar moeder kalfde bijna vijf weken te vroeg. Een koe heeft normaal gesproken, net als mensen, een draagtijd van negen maanden. En de meeste koeien kalven meestal een klein aantal dagen voor of een klein aantal dagen na de uitgerekende datum, maar in de regel niet vijf weken te vroeg. Het kalfje wat dan geboren wordt is dan ook erg kwetsbaar en vatbaar voor bijvoorbeeld diarree. We hadden dan ook niet echt durven te hopen dat deze kleine Donna het zou redden. We hielden haar dan ook goed in de gaten maar Donna bleef goed gezond. Zo zat ze overdag in een iglo buiten omdat het weer vrij zacht was maar 's nachts brachten we haar naar de oude stal , waar nu de nieuwe jongveestal staat. 's Nachts was het nog te fris.'s Morgens liep ze, wanneer ze haar melk op had, zo achter me aan naar haar iglo.De eerste drie dagen na hun geboorte krijgt een kalfje altijd biest van de moeder, maar omdat de moeder van Donna nog maar net droog was gezet konden we haar kalfje nog geen biest geven. Gelukkig hebben we altijd wel wat ingevroren biest in de koelkast staan zodat Donna toch de benodigde afweerstoffen binnen kon krijgen, na de ontdooiing. Ik gaf haar wel steeds hele kleine beetjes melk verspreidt over de gehele dag. Normaal gesproken krijgen de kalveren twee maal daags ongeveer 2,5 liter melk te drinken, maar Donna kreeg telkens 250 cc en dat vier keer op een dag. Zo werd ze elke dag sterker en groeide ze goed op. Wel bleef ze  in het begin wat achter bij haar leeftijdgenoten maar nu merk je niet eens zoveel verschil meer. Donna kwam altijd nogal goed voor zichzelf op en liet zich niet wegjagen bij het voerhek. Inmiddels is ze al een flinke koe geworden en heeft ze deze zomer lekker buiten gelopen. Nu staan Donna en haar leeftijdgenoten sinds 7 november weer op stal. Het weer werd slechter en er stond niet zoveel gras meer voor de dames, dus fijn weer naar binnen. Donna is nog niet drachtig maar binnenkort zal ze vast wel een keertje tochtig worden zodat we haar kunnen insemineren. En wie weet wat voor lief ,klein kalfje dat weer zal worden. De tijd zal het leren.

Welkom terug allemaal bij een nieuwe serie 'De koe en haar verhaal'. De eerste koe die zich deze keer aan u mag voorstellen is Debbie 2. Zij werd geboren op 20-1-2005. Het melk drinken leerde Debbie vrij vlot ,maar het brokjes en hooi leren eten vergde nogal wat tijd en moeite. Debbie durfde namelijk niet meer met haar kop door het voerhek. Net voor de kalfjes de leeftijd van ongeveer twee maanden bereiken, worden zij onthoornd. Dit gebeurd altijd door de veearts onder verdoving. En al stoten de kalfjes dan een keer hun kop, ze durven altijd wel weer hun kop door het voerhek te doen. Op een enkeling na, zoals Debbie. Zij heeft haar kop waarschijnlijk iets te vaak gestoten en durfde dus niet zo erg meer. Wel dronk ze haar melk nog op maar brokjes eten niet. Zo gaf ik haar de brokjes uiteindelijk maar uit de emmer zodat ze toch wat binnenkreeg. Ook het hooi kreeg ze in haar strohok. Toen ze de leeftijd kreeg om naar de volgende groep te gaan met de ligboxen, bleef het probleem bestaan. Ik deed daarom de brokjes aan de zijkant op een bergje met wat hooi. Maar haar leeftijdgenoten hadden dit ook door en aten soms ook hiervan wat mee zodat Debbie wat achterbleef in de groei en haar ontwikkeling,ten opzichte van haar leeftijdgenoten. Toen zij in de volgende groep terechtkwam ging het langzamerhand wel iets beter met brok en kuilgras eten. Het voerhek is daar wat breder zodat ze ook wat meer ruimte hebben voor hun kop. Maar ondanks dat Debbie het beter ging doen bleef ze toch altijd wat kleiner dan de rest. Eind maart van dit jaar kalfde Debbie voor de eerste keer en kreeg ze een kleine, gezonde zoon. Dustie genaamd. Ook hij was wat klein van stuk maar hij groeide gezond op. Hij heeft de eerste tijd in een eenlingbox in de nieuwe jongveestal gewoond totdat hij na veertien dagen op reis ging naar een mesterij. De jongveestal hebben we sinds eind februari in gebruik en hier groeien de kalveren tot dat ze 1 jaar oud zijn, op. Hier hebben we nu ook andere voerhekken voor de kalfjes die net onthoornd zijn, zodat we nooit kalfjes hebben die achterblijven in de groei doordat zij niet met hun kop door het voerhek durven. De dieren die 1 jaar oud zijn gaan daarna over naar de ligboxenstal. 

. 

Een nieuwe maand is weer begonnen, dus weer de hoogste tijd voor een nieuw verhaal. Dit keer is Fiona aan de beurt. Deze koe werd op 6 december 2004 geboren en mag nu deze maand centraal staan in 'de koe en haar verhaal'. Nu heeft Fiona al eens eerder in deze rubriek gestaan maar toen ging het hoofdzakelijk om haar moeder Femmie en was Fiona nog zelf een klein jong kalfje. Fiona groeide zonder problemen op en werd op 18 februari van dit jaar de trotste moeder van een lief stiertje. De geboorte verliep goed alleen daarna ondervond Fiona nogal wat problemen. Ze viel een paar keer en kon dan moeizaam opstaan. En omdat de roosters toch altijd wel wat glad zijn besloten we dat het voor Fiona beter zou zijn om een aantal dagen in de ziekenboeg door te brengen. Een ruimte met stro en dus een stroeve ondergrond. Deze ruimte kwam vrij omdat we sinds kort onze nieuwe jongveestal in gebruik hebben genomen en daar nu de kalfjes wonen die eerst in de oudere stal op stro zaten. Het kwam voor Fiona net op tijd leeg en kon ze zodoende wat aansterken en hoefden we niet bang te zijn dat ze uit zou glijden op de gladde roosters of dat er een tochtige koe op haar zou kunnen springen.Elke keer wanneer ze gemolken moest worden liep ze heel lief mee en daarna brachten we haar zonder problemen weer terug naar haar eigen ruimte. Hier kreeg ze ook haar natje en haar droogje en de nodige knuffels en dat wist Fiona erg te waarderen. Zo kon ze gelukkig weer na vier dagen terug naar haar soortgenoten en dat vond ze toch ook wel weer prettig en had ze al snel haar draai gevonden. Een koe blijft tenslotte toch een kuddedier.

Hallo allemaal,

Het is weer de hoogste tijd voor een nieuw verhaal in deze rubriek. Deze keer is Rika 129 aan de beurt. Deze koe werd op 20-10-2002 geboren en groeide op tot een volwassen melkkoe. In 2006 werd Rika echter ziek en flink ook. Ze gaf steeds minder melk en ook at ze niet goed. Dus de veearts werd ingeschakeld om Rika te onderzoeken en te kijken wat haar mankeerde. Het bleek uiteindelijk dat ze een nierontsteking had. Ze kreeg hiervoor dan ook de nodige medicatie en gelukkig knapte ze weer op. Maar ook dit jaar begon niet zo goed voor haar. Op 2 januari moest Rika voor de derde keer kalven.Ze kreeg een kuitje (vrouwtje) en die was goed gezond, maar even later bleek dat Rika nog een kalfje bij zich droeg. Een stiertje. Hij kwam achterstevoren ter wereld en helaas leefde hij niet meer. En wat bij een gemende tweeling zo jammer is dat het vrouwtje meestal altijd onvruchtbaar is en dus ook geen melk kan gaan produceren. We konden het vrouwtje dus helaas niet houden op ons bedrijf.Ook is het sowieso niet prettig voor een koe om een tweeling te krijgen. Het is toch altijd een flinke aanslag op haar krachten en mag je liever een eenling hebben.  Maar Rika kon , toen wij tussen  de middag in de stal kwamen, niet opstaan uit haar box. Ze bleek melkziekte te hebben(een tekort aan calcium en magnesium, wat voor kan komen wanneer een wat oudere koe zwaar gekalfd heeft.)Nu kalfde Rika nog maar voor de derde keer en meestal kunnen zich eventuele problemen voordoen wanneer een koe voor de vierde keer kalft. We moesten Rika dus een infuus met deze stoffen erin toedienen. Helaas konden we niet goed haar melkader vinden, stond weinig spanning op, en daarom belden we de veearts. Deze gaf het haar in de hals. En gelukkig, Rika kon 's middags weer staan. Ze begon meteen weer met eten en drinken en dat waren al goede gezonde tekens. Maar we hadden te vroeg gejuicht. Toen we haar 's avonds wilde gaan melken kon ze wederom niet opstaan. Weer de veearts erbij en weer een infuus gegeven. En jawel, om elf uur die avond kon ze weer staan. En dachten wij dat we het nu wel gehad hadden maar jammer genoeg niet bleek wel die volgende morgen. Weer kon Rika niet staan, dus wederom kon de veearts erbij komen. Alleen net voordat hij het erf opkwam ging ze uit zichzelf zo staan. Nu kwam hij evengoed niet helemaal voor niets omdat hij nog bij een andere koe moest kijken en bij de kalfjes, maar voor Rika was het gelukkig niet meer nodig. Uit voorzorg heeft hij evengoed nog een infuus gegeven en daarna is het aldoor de goede kant op blijven gaan met haar en is ze heel erg gezond. Op het moment geeft ze alweer 40 liter melk op een dag en daar zijn we heel erg blij mee. 

Het is inmiddels alweer half december, dus de hoogste tijd voor een nieuw verhaal in deze rubriek.Dit keer staat Sijtje 78 in de belangstelling. Sijtje werd op een zonnige dag in juni 2004 geboren, als eerste dochter van haar moeder. Haar moeder was de helft van een tweeling, dus was het best bijzonder te noemen dat haar moeder drachtig werd. Ook de andere helft van de tweeling werd 1 maand later moeder van een dochter.Maar dit terzijde, we gaan nu verder met Sijtje 78. Dit kalfje werd op een hele drukke dag voor ons geboren. Deze dag werd onze grotere melkkoeltank geplaatst en tevens moest er nog een gedeelte van het land gekuild worden. De geboorte gaf eerst nog wat problemen maar gelukkig werd het een gezond en kwiek kalfje.Ze woonde de eerste tijd in een iglo maar omdat de ondervloer wat glad was had het kalfje wat moeite om te gaan staan en om te blijven staan. Daarom ging ze na een paar dagen over naar de stal waar ze in een eenlingboxje ging . Hier staan de kalveren op een stevige en minder gladde ondergrond. Zo groeide deze dame op tot een flinke koe en zij werd ook vlot drachtig. Zo kalfde ze voor het eerst in september van dit jaar. Helaas wel drie weken te vroeg en jammer genoeg kwam haar kalfje niet levend ter wereld. Hij lag in een stuitligging en dan is ook wel enige haast geboden bij de geboorte omdat de navelstreng op een gegeven moment loslaat en het kalfje geen zuurstof meer krijgt en daardoor kan stikken. En alhoewel Sijtje heel goed mee hielp en het kalven zeer vlot verliep mocht dit niet baten voor haar zoon. Hij kwam niet levend ter wereld. Gelukkig bleef Sijtje wel goed gezond en mocht ze de volgende dag voor het eerst mee naar buiten. Door omstandigheden(de bouw van de nieuwe jongveestal) was het jongvee nog niet buiten geweest dit jaar en ook Sijtje dus niet. Het was dus allemaal erg vreemd voor haar toen ze haar neus buiten de staldeuren stak. Ze wist natuurlijk ook niet wat een sloot en of schrikdraad was en na enige tijd liep ze dan ook de sloot in en kon er zelf niet meer uitkomen. Met behulp van de trekker ging dit weer gemakkelijk en stond Sijtje weer op het droge. Voor een korte tijd helaas. Sijtje liep weer door het schrikdraad en zo weer een andere sloot in. En dit werd een lastiger probleem om haar uit haar benarde positie te halen. Ze lag in een sloot met daarnaast een betonnen muurtje. En omdat op dit stuk land ook nog een paar flinke hopen grond lag (van het uitgraven van de nieuw te bouwen jongveestal) konden we niet goed met de trekker bij haar komen. Nu wilde het toeval dat er net wat mannen langskwamen van het bouwbedrijf die de schuur gaat maken. Zij hadden een soort van kraantje bij zich, een verreiker genaamd, en met dit kraantje konden ze gemakkelijker bij Sijtje in de buurt komen om haar zo uit de sloot te halen. Behalve de schrik was er met Sijtje niets aan de hand. We hebben haar daarna ook maar weer fijn naar de stal gebracht. En wanneer de andere koeien 's morgens en 's avonds fijn het land ingingen bleef Sijtje lekker in de stal. Ze probeerde niet eens om naar buiten te gaan. Nu kan dit natuurlijk niet zo blijven en hoewel de koeien nu in de winter allemaal op stal zijn, mag Sijtje het volgende voorjaar ook lekker naar buiten. We hopen dan dat ze tussen de andere koeien door zo het land in zal lopen zonder in sloot te belanden of door het schrikdraad te gaan. De tijd zal het leren.

Even later dan de bedoeling was gaan we nu dan weer beginnen met de rubriek "de koe en haar verhaal".De koe die voor deze maand het startschot mag geven is Trijntje 0521. Trijntje werd geboren op 29 november 2002 en was als kalfje behoorlijk parmantig en bijdehand. Hoewel de meeste kalfjes vrijwel meteen de eerste dag of de tweede dag zich al snel zelf kunnen redden met melk drinken, nam Trijntje het ervan . Vrouwtje mocht haar helpen want anders vertikte ze het gewoon om te drinken. En alle kalfjes drinken ook snel al uit de emmer, Trijntje niet. Zij prefereerde een flesje melk. Dit gedrag hield ze vol tot 8 december. Inmiddels dronk ze toen al welgeteld 1 dag uit de emmer, maar die 8e december viel ze door de mand. Ik had haar emmer in de ring aan haar voerhekje gedaan en ging de andere kalfjes helpen die dat nodig hadden. In eerste instantie keek Trijntje niet naar haar emmer met melk om. Maar op een bepaald moment duurde het haar toch te lang en had ze toch wel erge trek en dus begon ze toch maar met drinken. Dus toen ik na enige tijd weer bij haar kwam kijken tilde ze net haar kop op uit de emmer. De gehele emmer leeg en met een nog met melk druipend bekje keek ze me vol verbazing aan. Betrapt! Dus jammer voor Trijntje, het vrouwtje hielp haar daarna niet meer met het melk drinken, want ze kon het dus met gemak zelf maar vond ze het wel gemakkelijk wanneer ze geholpen werd.Zo groeide dit kalfje zonder verdere streken en problemen op tot een volwassen melkkoe. In 2005 kalfde ze voor het eerst en zonder problemen. Helaas verliep de  tweede keer kalven iets minder. De geboorte van haar kalfje ging goed en Trijntje deed het ook goed de eerste paar dagen. Na drie dagen kon Trijntje opeens niet meer staan. De veearts kwam toen bij haar kijken en gaf een infuus.Gelukkig was ze al buiten zodat ze wanneer ze sterk genoeg werd en probeerde te gaan staan, ze een stroeve ondergrond had. In de stal is het toch altijd was glad op de roosters waardoor het toch altijd wat lastiger is voor een koe die wankel op de poten staat. Helaas at en dronk Trijntje buiten in het begin erg slecht ondanks dat we haar elke keer lekker kuilgras en water gaven en ze ook het gras van het land kon eten. Maar ondanks het gegeven infuus kon Trijntje de volgende dag nog niet staan. Gelukkig begon ze toen wel al wat te eten en te drinken, dus daar werd ze ook sterker van. En jawel, de volgende ochtend toen we buiten kwamen om te gaan melken zagen we Trijntje lekker lopen te grazen in het land. En zo kent dit verhaal een gelukkig einde.

Deze keer heeft er een Annie de eer om in de belangstelling te staan van de rubriek de koe en haar verhaal.Tevens is dit voorlopig weer het laatste verhaal van de rubriek en gaan we in het najaar weer verder. Annie is een koe die ook graag in de belangstelling staat en van aandacht houdt. Annie werd geboren op 30-10-2001 en was vanaf het begin al een brutaal kalfje met een sterke eigen wil en die goed voor haarzelf opkwam en nu nog opkomt. Ze liet en laat zich absoluut niet wegjagen door haar soortgenoten. Annie groeide verder voorspoedig op  en is nu een flinke en productieve koe geworden. De bijnaam die we Annie gegeven hebben is 'de stalker'. Deze naam heeft ze gekregen omdat ze mij altijd en overal volgt en achterna zit. Annie heeft voor mij geen respect en ontzag. Wanneer ik een enkele in de zomer de koeien ophaal uit het land, doet Annie precies waar ze zelf zin in heeft. De meeste koeien lopen rustig uit zichzelf naar de stal wanneer ze gemolken gaan worden, maar Annie heeft haar eigen idee daarover. Sommige koeien moeten weleens een kleine aanmoediging hebben , zoals wat stemverheffing en anders een tik op hun achterste en dan lopen de dames weer verder. Annie doet juist het omgekeerde. Zij blijft stilstaan en verzet geen stap meer, zelfs wanneer je tegen haar aanduwt en vooruit roept. Annie bepaalt zelf wanneer ze verder wil lopen. Heel vervelend  dus wanneer de koeien in ons verste land lopen. Het komt dan ook niet heel veel voor dat ik de koeien uit het land ophaal. Ook in de stal weet onze stalker me gauw te vinden. Telkens wanneer we enkele koeien moeten verplaatsen staat ze binnen een mum van staat naast me en weet van geen wijken. Geeft me steeds kopstoten en dat gaat er dan ook niet zachtzinnig aan toe. Volkert moet er dan  steevast aan te pas komen om mij, van Annie met haar belangstelling te bevrijden. De ene keer houdt ze het dan ook meteen voor gezien en andere keer houdt Annie haar spelletje nog even vol en komt ze weer terug. Volkert moet dan nogmaals in actie komen en dan is het spelletje voor Annie over en kunnen wij verder gaan met ons werk. 

Zo we zitten weer in een nieuwe maand dus ook weer tijd voor een nieuw verhaal.Ook dit keer is het weer een Sijtje die haar verhaal wil 'vertellen'. Sijtje werd nu bijna drie jaar geleden geboren, op een zonnige vrijdagavond in juni. Wij waren die avond net klaar met het gras inkuilen en het toedekken van de kuil. We zaten dus tevreden en ontspannen in huis toen de telefoon ging. Een mevrouw die achter de dijk woont en waar ons verste stuk land ligt, vertelde dat er een koe gekalfd had. Wij dus met de kruiwagen erheen gelopen en inderdaad was er een klein kalfje geboren. De man van de vrouw die belde had het kalfje uit de sloot gehaald omdat de kleine meid in de sloot was beland vlak na de geboorte. Omdat er vele andere koeien zich ermee bemoeiden en haar moeder haar kalfje wilde beschermen was Sijtje in de sloot terecht gekomen. Gelukkig maar dat deze man haar kon redden want anders hadden we dit verhaal al niet hoeven te schrijven. Wij bedankten deze mensen dus vriendelijk en namen Sijtje mee in de kruiwagen naar de stal en deden haar in een iglo. Sijtje groeide verder gezond op en deden er verder weinig bijzonderheden zich voor in haar leventje. Sijtje bleef echter erg klein van stuk en groeide wel flink in de breedte maar niet in de hoogte, ondanks dat zij een flinke eter en brutaal genoeg was. Ze deed absoluut niet onder voor de andere dieren die wel goed op hoogte groeiden, ze joeg ze gewoon aan de kant wanneer ze bij het voerhek wilde eten en er niet goed bij kon.Sijtje werd omdat ze zo klein van stuk bleef ook later geïnsemineerd maar ze werd vlot drachtig. Normaal gesproken proberen  we het jongvee/pinken op de leeftijd van ongeveer twee jaar af te laten kalven, maar in het geval van Sijtje leek het ons beter haar op iets latere leeftijd te laten kalven. De zwangerschap van Sijtje verliep verder ook goed alleen zagen we er wel een beetje tegen op, tegen de tijd dat Sijtje moest gaan kalven. Zo'n klein koetje en dan maar hopen dat het kalfje niet te groot en te zwaar zou zijn voor haar. Sijtje moest eigenlijk de 10e februari kalven maar er gebeurde toen nog niets net zoals de paar daaropvolgende dagen. Maar woensdagmorgen leek het erop dat de geboorte niet lang meer op zich liet wachten. Het toeval wilde dat die dag de veearts langs moest komen voor de driemaandelijke bedrijfsbezoek, dus dat kwam eigenlijk goed uit. Kon hij er meteen even naar kijken. We brachten Sijtje eerst nog naar de oude schuur (die binnenkort gesloopt gaat worden en waar we een nieuwe jongveestal en loods voor machines laten bouwen dit jaar), in geval dat de geboorte niet op natuurlijke wijze kon plaatsvinden en er een keizersnede zou moeten gebeuren. Maar de geboorte kon gelukkig wel op de natuurlijke wijze plaatsvinden en met hulp van de veearts en Volkert kwam er een gezonde kalverenjongetje ter wereld. In het begin had hij het wel nog even benauwd maar door hem lekker droog en warm te wrijven met stro kwam de ademhaling goed op gang. Daarna lagen we hem nog even bij zijn moeder die hem lekker af begon te likken. Gelukkig was het allemaal goed gegaan en ook met moeder Sijtje ging alles goed. Binnen een mum van tijd stond deze dame alweer op alle vier haar poten. Zo lieten we moeder en zoon nog even lekker bij elkaar  maar aan het eind van de middag brachten we Sijtje weer terug naar de stal en haar soortgenoten. Haar zoon lieten we nog even studderen in het oude schuurtje maar ook hij werd later naar de stal gebracht en in een eenlingboxje gedaan. Moeder Sijtje vond het melken die avond eerst nog allemaal erg vreemd maar liet het wel goed toe en zo gaf ze toch al die eerste keer 6 liter melk.We hopen natuurlijk dat er een stijgende lijn in zal komen en dat Sijtje een goede en productieve koe zal worden. Haar zoon moest ook in het begin nog erg wennen met zijn melk drinken maar hij vond het toch ook wel erg lekker.We hopen natuurlijk ook, dat hij verder gezond mag blijven.Bijgevoegd op de foto zien we een trotse moeder Sijtje en haar zoon.

Allereerst willen wij u bij deze een heel gelukkig en vooral gezond 2006 toewensen. Deze keer gaat er wederom een Sijtje haar verhaal doen. Sijtje 0535 werd geboren op 1-10-2003 geboren. Ze was al een flink kalfje toen zij ter wereld kwam omdat ze 5 dagen later dan verwacht geboren werd. 

Sijtje groeide verder op tot een parmantige dame. Toen zij ongeveer een jaar oud/jong was gebeurde er iets heel vervelends met Sijtje. Volkert was 's morgens aan het melken toen hij op een bepaald moment een erbarmelijk geschreeuw hoorde. Toen hij toen ging kijken, zag hij dat Sijtje met haar onderste ooglid vast zat aan de schoftboom van haar ligbox. Ze probeerde natuurlijk uit alle macht los te komen maar dat lukte haar niet. Maar gelukkig kon Volkert haar snel verlossen. Maar hoe ze het ooit voor elkaar kreeg , zo vast te komen zitten aan een schoftboom is tot op de dag van vandaag nog steeds een raadsel, maar uiteindelijk doet dat er ook niet meer toe. Sijtje had natuurlijk wel veel pijn aan haar oog en het zag er ook niet zo florissant uit. Erg dik en opgezet. Gelukkig was haar oog zelf niet beschadigd waardoor ze haar zicht wel kon behouden. Toen iets later in de week de veearts nog bij ons op  het bedrijf was i.v.m het Periodieke Bedrijfsbezoek,  (PBB, dit zijn we verplicht elke drie maanden te laten doen, en waarbij de veearts alle dieren bekijkt en beoordeeld ) kon deze ook even bij onze Pechvogel kijken. Het oog was namelijk ook een beetje gaan ontsteken en het puste wat. De arts schreef een oogzalf voor en daarmee moest alle ellende voor Sijtje mee over gaan. Toch was dit iets gemakkelijker gezegd dan gedaan want in de regel werken niet alle dieren even goed mee en kun je het ze ook niet uitleggen. Maar met z'n tweeën lukte het toch aardig. We lieten Sijtje gaan staan in een ligbox waarna Volkert achter haar ging staan om het achteruitlopen te voorkomen. Ik ging bij haar kop staan en maakte dan eerst haar oog schoon om alle pus er uit te wrijven. Daarna bracht ik de zalf aan in het onderste ooglid. Op een gegeven moment leek het wel of Sijtje onze goede bedoelingen begreep en liet ze zich redelijk goed behandelen. Na een week was de zalf op en ging het de goede kant op met de genezing van het oog. Al vrij snel daarna zagen we er niets meer van dat Sijtje ooit zo'n pech had gehad met haar oog en kon ze weer alles goed in zich opnemen. Haar bijnaam is daarom ""de pechvogel".Inmiddels is Sijtje een tweejarige koe en heeft ze op 1 januari het leven geschonken aan een zoon. Een heel lief kalfje. Nog wel wat klein maar hij doet het vrij goed. 

We zijn inmiddels alweer bijna eind december dus weer tijd voor een koe die haar verhaal doet. Dit maal mag Sijtje 73, 0528, haar verhaal 'vertellen'. Sijtje werd op 28 mei 2003 geboren. Zij kwam 14 dagen te vroeg ter wereld, maar ze bleek een sterke jongedame te zijn met een eigen willetje. Elke keer wanneer zij haar melk opgedronken had trok ze de emmer over haar kop en speelde daar dan een tijdje mee, totdat ik de emmer van haar afpakte

Zo groeide Sijtje op tot een gezonde, sterke koe. Tot zover dus niet een heel bijzonder verhaal. Het bijzondere kwam pas toen zij moest gaan kalven. Ze kalfde op 15 juli van dit jaar. Normaal gesproken zijn de pinken al wel eens buiten geweest maar door omstandigheden was Sijtje nog niet eerder buiten geweest en had ze dus geen flauw benul van wat schrikdraad en sloten waren. Normaal gesproken schuiven we de droge koeien en pinken die gauw moeten kalven al door naar de melkkoeien maar nu was dit nog niet gebeurd. Sijtje kalfde laat in de avond van die 15 e juli en kon zodoende de volgende ochtend voor het eerst mee naar buiten.En daar ging het meteen al fout. Sijtje liep meteen de sloot in die achter de stal ligt. Wel kon ze er meteen op eigen kracht uit komen. Inmiddels waren de andere koeien wel al doorgelopen dus moesten wij verder met haar aan de loop Ik liep aan de schrikdraadkant en Volkert achter haar om haar wat aan te sporen, door te lopen. Dit ging verder allemaal goed en kon ze zich bij de andere koeien aansluiten. Alleen voelde ze zich nog niet echt op haar gemak, op dat moment. De tweede keer op dezelfde dag dat ze in sloot belandde was toen ze dorst kreeg en wat water uit de sloot wilde gaan drinken. Ze stond niet goed op haar poten en niet in balans waardoor ze zo in het water tuimelde. Gelukkig kwam iemand dit ons zeggen, want de koeien liepen helemaal in ons verste land (1 km vanaf onze boerderij en stal) en dan heb je niet altijd optimaal zicht op wat er gebeurt en zeker niet wanneer er een koe te water raakt. Volkert haalde haar er dus met behulp van de trekker uit de sloot. En zo gebeurde het helaas nog een paar keer dat Sijtje tijdens het water drinken in het water belandde. De sloten zijn verder niet zo diep dat een koe erin kan verdrinken al denken sommige mensen van wel. Toen Sijtje weer eens een keertje in de smalle sloot bij de dijk lag was er nogal enige opschudding daarover. Deze mensen hadden met de beste bedoelingen natuurlijk de politie gebeld. Maar mocht u ooit een koe in sloot zien liggen/staan, ga dan altijd naar de dichtstbijzijnde boerderij. Mocht de betreffende koe niet van dat bedrijf zijn, dan weten ze altijd wel van wie de koe wel is en kan de boer zelf actie ondernemen zonder dat er een hoop andere mensen bij ingeschakeld hoeven te worden. 

Maar in ons geval werd dus de politie ingeroepen die weer de kleindierambulance  inschakelde. Deze stond met zwaailicht en al op de dijk bij onze koe, met een touw om haar nek, om Sijtje van de "verdrinkingsdood' te behoeden en om haar op die manier uit de sloot te krijgen. En wij, wij wisten niets van alle consternatie. Wij waren op dat moment in huis en konden dus niet zien wat er allemaal gebeurde. Gelukkig zag een achterbuurvrouw van ons, die op de dijk woont, de mensen in actie, en lichtte ons in dat onze koe in de sloot lag. Volkert reed er toen meteen heen met de trekker en nam het gelijk over van de mensen van de kleindierambulance. Wij begrijpen nog steeds niet hoe of de politie op het idee gekomen is om deze mensen in te schakelen, zij zijn voor de kleinere dieren in nood en volgens ons is een koe van bijna 500 kg. toch echt niet een klein dier.En om dan ook nog eens met een touw om de nek van een koe haar eruit proberen te halen, tja.. dat lukt natuurlijk nooit een keer. Dat moet toch echt met een trekker gebeuren. Volkert deed dus een touw aan beide voorpoten en de andere kant van het touw vastgemaakt aan de trekker. Zo kon hij haar met beleid en heel gemakkelijk Sijtje uit de sloot bevrijden. Dit is op deze manier het prettigste voor de koe en ook het makkelijkste voor de boer zelf. Inmiddels was ook nog eens de brandweer aangekomen op de dijk met twee wagens. Deze konden meteen weer gaan omdat Sijtje inmiddels allang weer op het droge stond en al weer lekker gras aan het eten was. Heel vervelend dus ook voor de brandweer dat ze voor niets diende te komen terwijl de boer dit met het grootste gemak zelf kan oplossen. De brandweer heeft wel iets anders te doen. In gevallen dat een koe of koeien in de mestkelder vallen doordat het rooster kapot is, ja dan is hulp van de brandweer noodzakelijk, maar anders niet. 

Uiteindelijk hebben we Sijtje een tijd alleen laten lopen op eens stuk land wat naast de boerderij ligt. Op deze manier konden we haar prima in de gaten houden en vanaf dat moment is ze dan ook nooit meer in de sloot gevallen. Toen het een hele tijd zo goed bleef gaan kon ze later weer mee met de melkkoeien verderop in het land. Alleen dit verhaal kreeg nog een staartje. Na enige tijd kregen we een rekening gepresenteerd van de kleindierambulance  voor de gemaakte kilometers. Nu vonden wij dat wij dit niet hoefden te betalen. Wij hadden hun niet gevraagd te komen, dit had de politie tenslotte gedaan, en verder hebben ze ook niets voor ons kunnen betekenen. Volkert nam daarom contact op met de politie en lag hun de situatie uit zoals alles in zijn werk was gegaan. De politie stelde ons in het gelijk om niet te betalen en dat de fout bij hun lag en dat hun ook de rekening zouden voldoen. Volkert heeft hun toen ook meteen de raad meegegeven als mensen hun bellen over een koe die in de sloot zit , dat de mensen dus naar de dichtsbijzijnde boerderij moeten gaan . Dat voorkomt een hoop ellende.Gelukkig gaat alles verder nu prima met Sijtje en heeft ze het goed naar haar zin op ons bedrijf. 

Bij deze willen wij u  tevens hele prettige kerstdagen en een heel en vooral gezond nieuwjaar toewensen, mede namens onze koeien en kalfjes. Tot het volgende jaar wanneer er in januari weer een nieuw verhaal zal verschijnen.

Hallo allemaal,

We gaan weer van start met de rubriek 'de koe en haar verhaal'.Elke maand zal er weer een koe in de schijnwerpers staan, maar deze keer beginnen we als uitzondering, met een kalf en haar verhaal.Dit omdat het kalfje waarom het gaat, Donna genaamd, al heel wat meegemaakt heeft in haar nog maar drie weken jonge leven en het bijzonder is dat zij nog in ons midden is en een echte vechter blijkt te zijn. 

Donna werd geboren op maandag 17 oktober 2005. Een paar dagen later dan ze eigenlijk verwacht werd. Toen Volkert die ochtend in de stal kwam om te gaan melken, was de kleine Donna al geboren. Hij bracht haar naar haar box met stro om haar eerst nog wat droog te wrijven en haar navel te ontsmetten met jodium(dit om ontstekingen te voorkomen).Donna kon al vrij snel staan en ook haar melk dronk ze al vlot zelfstandig uit haar emmer. De eerste drie dagen na zijn/haar geboorte krijgt het kalfje altijd biest te drinken van de moeder. Dit bevat veel stoffen waardoor het kalfje in staat is om een goede afweer op te bouwen. Na die drie dagen ging ook Donna over op de kunstmelk. Dit melkpoeder bevat ook alle stoffen die een kalfje nodig heeft om goed op te kunnen groeien en dit poeder wordt opgelost met warm en koud water. (op een temperatuur van ongeveer 41 graden celsius). Na enkele dagen kreeg Donna helaas last van ernstige diarree. Ze kreeg daarom medicijnpoeder (benfital) door de kunstmelk heen gemengd, zodat ze evengoed de benodigde voedingsstoffen binnen zou krijgen. Tussendoor kreeg zij ook nog extra lauw water om uitdroging te voorkomen. Toch bleef ze last houden van diarree en werd ze steeds zieker en zieker. In plaats van de kunstmelk gingen we over op water met wat benfital en tussendoor gewoon extra water. Zo hoopten we dat haar maag en darmpjes tot rust konden komen.Ook gaven we haar een injectie tegen infecties en gelukkig knapte ze op van het water en de prik. En gelukkig maar want we zagen het erg somber met haar in, zo ziek als ze was. Na twee dagen alleen maar water met medicijnpoeder te hebben gegeven gingen we weer over naar de kunstmelk met het medicijn en evengoed het lauwe water als tussendoor. Ook ging ik dagelijks met haar naar buiten een stukje lopen op het grasveld. Dit voor wat extra beweging. Maar helaas kreeg Donna weer een ernstige terugslag na 1 dag kunstmelk te hebben gehad. Weer diarree, suf en erg slap.Ze lag plat in haar box en kon alleen  met hulp en ondersteuning van ons nog eventjes staan, maar liet zich ook snel weer vallen. Weer terug naar alleen maar water-benfital en lauw extra water voor tussendoor. Gelukkig was wel dat ze in de tijd dat ze zo ziek was wel goed bleef drinken. Dit drinken dronk ze liggend, uit een flesje met speen. Tevens kreeg ze ook weer haar prikje en wonder boven wonder krabbelde ze weer op uit het dal. Op een gegeven moment gaf ze ons aan dat we haar even moesten helpen met het gaan staan, door met haar voorpootje te bewegen. Zo kon ze later weer zelf gaan opstaan en bleef ze ook staan zonder meteen weer te gaan liggen. Met de dag voelde Donna zich beter en sterker worden. Na een dag of drie gingen we weer terug naar de kunstmelk. Maar wel heel voorzichtig opgebouwd. De eerste paar dagen kreeg ze 's morgens en 's avonds 1liter melk met benfital en extra water tussendoor. Zo bouwden we dat uit naar 2,5 liter kunstmelk(zonder medicijn), nadat bleek dat het nu goed met haar bleef gaan en ze geen diarree meer had en een mooi vast hoopje produceerde. Wel drinkt ze 's avonds om half elf nog een liter lauw water maar dit is nu alleen omdat ze het lekker vind en niet omdat ze het als extra nodig heeft. Verder eet ze nu wat brokjes en wat hooi en begint ze wat te groeien. Jullie kunnen begrijpen dat we heel blij zijn dat het nu zo goed met Donna gaat en dat ze nog in ons midden is. Gelukkig heeft ze het met haar wilskracht en vechtlust en extra zorg van ons kunnen redden, want ze heeft tot twee keer toe de dood in ogen gekeken. Want jammer genoeg redt niet elk kalfje het dat zo ziek is. We hopen in ieder geval dat Donna nog heel lang bij ons in goede gezondheid kan opgroeien tot een goede melkkoe en dat ze heel oud mag worden. Want bijzonder is deze kleine meid wel. 

Hallo allemaal,

Net op de valreep van deze maand (april '05), hebben we weer een koe die deze keer de gelukkige mag zijn om in de schijnwerpers te staan. Haar naam is Sijtje 60. Sijtje werd als tweede kalfje van een heel bijzondere moeder op 30-1-2000 geboren. De moeder had het jaar ervoor een stierkalfje gebracht, die bleef dus ook niet op het bedrijf, maar toen werd de kleine Sijtje geboren. En omdat haar moeder een zeer goede melkkoe was besloten we de kleine meid hier op het bedrijf op te laten groeien. Een goede keus zo bleek later. Toen haar eerste kalfje ,een dochter, geboren werd  in 2002 bleek ze heel wat in haar mars te hebben en werd er flink wat melk door haar geproduceerd. Het tweede jaar kreeg ze een stierkalfje. Sijtje is verder in haar gedrag heel erg rustig en gaat gewoon haar gangetje. Ze houdt net als haar moeder dat altijd deed, erg van knuffelen. Ze is vaak een van de eerste die ook te melken komt en dan wil ze altijd graag even aangehaald worden. Even een aai over haar neus of achter haar oren. Verder heeft Sijtje nog een jonger zusje hier op het bedrijf rondlopen, dit zusje is lang  niet zo knuffelig en ook niet altijd aardig tegen haar soortgenoten, ze is af en toe nogal brutaal.Maar goed wat maakt het verder ook uit, Net zoals mensen onderling nogal verschillend kunnen zijn, zo is het ook met dieren in het algemeen dus ook met koeien. 

Hallo allemaal,

Al is het dan wat aan de late kant , bij deze iedereen een heel gelukkig , maar vooral gezond nieuwjaar gewenst, mede namens alle koeien. Deze keer is Femmie 222 en haar dochter Fiona aan de beurt om  in de belangstelling te staan. Femmie werd geboren op 2-1-2001 op een ander bedrijf dan de onze. Wij kochten Femmie aan als drachtige vaars. Zij kwam hier samen met twee andere drachtige vaarzen  op 17 januari 2003, die hier allebei niet meer op het bedrijf rondlopen. Alleen Femmie bleef over. Haar eerste kalfje werd vrij snel nadat ze bij ons kwam, geboren. Een stierkalfje. Femmie had in het begin dat ze hier was nog wel wat aanpassingsmoeilijkheden, maar gelukkig veranderde dat in de loop van de tijd. Ze werd wat knuffeliger en zocht wat meer toenadering naar ons toe. Jammer was het dat we haar niet snel weer drachtig kregen, al bleef ze wel goed op melkproductie. Daardoor werd haar bestaan op de Hoop Farm toch wat penibel, maar op een gegeven moment besloot Volkert er nog een inseminatie aan te wagen van een stier waarvan we nog 1 rietje met sperma in voorraad hadden. En jawel Femmie werd drachtig en kreeg op 6 december van het afgelopen jaar een prachtige, gezonde dochter. Dit kalfje noemden we Fiona. Normaal gesproken krijgen alle kuikalfjes die op het bedrijf blijven de naam van hun moeder. Maar omdat we Femmie niet zo'n hele mooie naam vonden hebben we dit laten veranderen in Fiona. Dit kun je melden bij CR Delta,het bedrijf waar je alle geboortemeldingen, sterftegevallen, verkopen enz. moet melden. Ook kun je hier de rietjes kopen van stieren die wij dan weer zelf kunnen gebruiken voor de inseminaties. Doordat je deze meldingen doet met je individuele bedrijfsnummer bij CR Delta kunnen ze in geval van nood altijd die gegevens terugvinden, van de desbetreffende koe met oormerk. Fiona bleek een erg vriendelijk, knuffelig kalfje te zijn. Ze woonde in eerste instantie in een eenlingboxje, waarin ze regelmatig vrolijke sprongetjes maakte. Elke keer wanneer ik langsliep dan draaide zij elke keer weer met haar hoofdje mijn kant op zodat ze me goed in de gaten kon houden wat ik deed. Ook wanneer ze haar melk ophad moest er even geaaid en op de vingers gesabbeld worden, anders was Fiona niet tevreden. Sinds kort woont ze nu bij twee andere kalfjes en leeftijdgenootjes in een groepshok. Hierin heeft ze helemaal de ruimte om gekke sprongen en capriolen uit te halen en dat doet ze dan ook volop.Inmiddels is Femmie ook helemaal op haar plaats op de Hoop Farm en vooral de borstel in de stal is een geliefd object van haar. Elke dag ging zij wel onder de borstel staan om haar vacht te masseren en dan moesten we Femmie wel eens de stal bijna uitjagen wanneer de andere koeien al lekker het land ingingen. Op het moment borstelt ze niet zo heel veel omdat ze ook een tijdje bij de droge koeien in het land (kwam ze dus niet mee de stal in om te melken)liep en later bij de droge koeien in de stal was (hier hangt er geen borstel)zodat ze af en toe vergeet hoe fijn ze het voorheen vond om te borstelen, nu dat ze weer bij de melkkoeien loopt, maar wie weet ontdekt ze 'm straks opnieuw.

Hallo allemaal,

Hier dan het tweede verhaal van de rubriek; de koe en haar verhaal. Dit keer valt de keuze op Trijntje 95.Ook een koe die nogal graag in de belangstelling staat. Trijntje werd op 10-9-1998 geboren en is inmiddels dus 6 jaren jong. In eerste instantie was zij niet een koe die extra veel opviel maar op een gegeven moment werd zij , naast Sijtje 55, (zie vorig verhaal) de tweede biestdrinker. Zij stond opeens vol belangstelling te kijken hoe of Sijtje de biest kreeg nadat er een koe gekalfd had. En dat leek Trijntje ook wel wat, zodoende haar dus ook een emmer gegeven om te kijken of ze het op zou gaan drinken. En jawel, de hele emmer ging leeg. Sinds die ene keer is het standaard bij Trijntje dat ze ook wat krijgt van de biest die overblijft. Ik krijg ook geen kans om haar te vergeten want ze heeft het altijd door wanneer er een kalfje geboren is en er dus biest voor haar te drinken is. Ze is er dol op en ze zal dan ook altijd haar emmer leegdrinken en dat is bij Sijtje 55 nog wel eens niet het geval en dan krijgt Trijntje het restant . Trijntje heeft inmiddels vier nakomelingen gebracht. De eerste twee keren kreeg zij een stierkalfje maar de laatste twee maal werden het dochters, die inmiddels ook alweer aardig gegroeid zijn. Haar eerste dochter is zelfs alweer geïnsemineerd en drachtig geworden. De tweede heeft nog niet helemaal de leeftijd, zij is 7 maanden, maar over ongeveer vier a vijf maanden kan ook zij geïnsemineerd worden omdat we de vaarzen  proberen op de leeftijd van twee jaar voor het eerst te laten afkalven. En dan hopen we natuurlijk dat ook zij snel drachtig zal worden,zodat alles weer door zal gaan.We hopen in ieder geval dat ook onze Trijntje nog lang gezond mag blijven .

Allereerst iedereen van harte welkom bij onze nieuwe rubriek, de koe en haar verhaal. De bedoeling is dat ik iedere maand een leuk verhaaltje schrijf over één van onze melkkoeien.

De eerste koe die het spits mag gaan afbijten is Sijtje 55, mijn lievelingskoe. Sijtje is geboren op 5 december 1997 en is nu dus bijna 7 jaar jong. Graag wil ik u vertellen hoe Sijtje mijn lievelingskoe is geworden. Toen ze twee jaar en twee maanden oud was kalfde Sijtje voor de allereerste keer in haar leven (we proberen alle jonge koeien te laten afkalven rond hun tweede jaar). En ook voor zo'n dier is dat heel ingrijpend. Gelukkig kalfde ze in een tijd dat de koeien normaliter ook al op stal staan zodat we het snel in de gaten hadden dat haar kalfje geboren ging worden, de pootjes kwamen. Volkert hielp haar het kalf ter wereld te brengen door tijdens de weeën aan de pootjes te trekken met twee touwtjes die bevestigd zijn aan twee houten stokjes, zodat je wel wat kracht kan zetten. Ik zat naast Sijtje en praatte wat tegen haar en aaide over haar kop en rug en hier leek ze wel rustig van te worden. Na een verder vlotte bevalling kwam haar kalfje ter wereld, een bulletje (stierkalfje) en meteen kwam het moederinstinct naar boven bij Sijtje. Ze begon gelijk haar kalfje schoon te likken. In de tussentijd haalden we nog wat emmers met lauw water zodat Sijtje nog wat kon drinken want ze was wel wat dorstig geworden. Nadat ze lekker had gedronken namen we haar kalfje mee om hem verder schoon en droog te wrijven en om hem daarna in een boxje te doen. En het is standaard dat we de pasgeboren kalfjes vrij snel na de geboorte bij de moeder weg halen, dit i.v.m overbrengen van ziektes . Het lijkt misschien niet zo leuk dat we het kalf snel weghalen, enkele moeders roepen nog wel eens naar hun kalf, maar de meeste moeders gaan vrij snel weer hun eigen gang. Zo ook Sijtje en sindsdien zijn we de grootste vriendinnen en helemaal wanneer zij biest te drinken krijgt. Biest is de allereerste melk die een koe geeft net na het kalven. Hier zitten heel veel voedingsstoffen en antistoffen in die erg goed zijn voor de afweer en groei voor het kalfje. Ik hou dan ook allereerst de liters apart die voor het kalfje zijn en wat dan overblijft is voor Sijtje en nog een liefhebber van de biest, maar over deze koe leest u vast een andere keer. Sijtje heeft het ook altijd vrij snel door wanneer er een kalfje geboren is en houdt mij dan ook goed in de gaten wanneer ik met een emmer loop. Ze staat vaak op me te wachten bij de uitloop bij de melkstal en anders staat ze verderop in het voerhek met haar kop heen en weer te schudden om mijn aandacht te trekken. Helaas voor Sijtje, is het biest drinken na 6 melkmalen weer voorbij omdat vanaf dat moment de melk weer geleverd kan worden. Wat ook erg jammer is dat we nog steeds geen vrouwelijke nakomeling van Sijtje op het bedrijf hebben. Die allereerste keer kreeg zij een stierkalfje, dat jaar erop een tweeling, een stiertje en een kuikalfje(vrouwtje) waarvan het kuikalfje niet leefde. De stiertjes gaan altijd na minstens tien dagen hier op het bedrijf te hebben doorgebracht, voor de verkoop. Dat jaar erna kreeg Sijtje weer een tweeling waarvan nu het stiertje niet levensvatbaar bleek te zijn en het kuikalfje wel leefde. Alleen dan blijkt vaak later dat zo'n kalfje niet vruchtbaar is en dus ook geen melk gaat leveren, dit kalfje ging dan ook weg voor de verkoop. In het jaar 2003 was Sijtje ook weer vrij snel drachtig, in 1 keer en dat is helaas ook wel eens geweest dat zij zeven inseminaties nodig had voordat zij drachtig werd, maar nu was dit gelukkig niet het geval. Maar na een goed verloop van haar zwangerschap werd haar kalfje, dit keer een dochter, levenloos geboren. En ook in dit jaar was mijn lievelingskoe niet erg gelukkig. Na een zwangerschap van 7 maanden verloor zij haar kalfje weer. Dit kwam doordat we in augustus de koeiengriep onder de koeien hebben gehad.(heeft verder geen nadelige gevolgen voor de mensen). De koeien zijn dan neusverkouden en erg aan het hoesten en ook heeft het een verlagende invloed op de melkproductie en helaas gebeurd het dan ook dat er koeien zijn die hun kalfje verwerpen voor de uitgerekende datum of dat hun kalfje dood geboren wordt. En jammer genoeg is dit gebeurd bij Sijtje en nog enkele andere koeien. We hopen natuurlijk dat onze Sijtje weer vrij snel drachtig wordt en dat het dan wel goed mag gaan en zij volgend jaar een vrouwelijke nakomeling krijgt. Want het zou erg jammer zijn als er ooit iets vervelends met haar gebeurd waardoor Sijtje niet langer op het bedrijf zou kunnen blijven en we geen nakomeling van haar hebben rondlopen. We gaan het anders zeker proberen er net zo'n knuffeldier van te maken als haar moeder is.

. 

terug