oktober 2000.
Dit jaar hebben we waarschijnlijk de Minas-norm met ons bedrijf nog wel gehaald. Een verlies van 275 kg N per hectare is een flinke aanpassing, maar met een goed bemestingsplan en groeizaam weer is dit op onze grond nog wel te overleven. De verliesnormen zijn vastgesteld op voor 2001 250 kg N, voor 2002 220 kg N en voor 2003 slechts 180 kg N. Voor de droge zandgronden zijn de normen nog zwaarder dus daar wordt het bijna onmogelijk om nog iets te verdienen met veehouderij. Ik denk dat er bijzonder scherp bemest zal moeten worden. Voor ons bedrijf dat helemaal is ingericht op dag en nacht beweiden, niet alleen vanwege de optimale verkaveling maar ook de mechanisatie is hierop afgestemd, zal het waarschijnlijk nodig zijn om voer bij te kopen want de graslandopbrengst zal onvermijdelijk teruglopen als we in 2003 geen torenhoge heffingen willen betalen. Misschien dat we in 2002 nog een evenwicht kunnen benaderen tussen voerbehoefte en produktie maar daarna is dit ongetwijfeld niet meer haalbaar. Ook zal het melkvee misschien wel gedeeltelijk opgestald moeten worden om de norm te halen, jammer voor de koeien maar als het niet anders kan moet het maar. We willen toch proberen het bedrijf door deze waanzin heen te leiden. Waar zijn de tijden gebleven dat het inkomen in de melkveehouderij afhing van twee hoofdonderdelen: de melkproduktie per koe en de graslandproduktie per hectare. Dat laatste wordt kennelijk niet meer van belang geacht want met dermate scherpe richtlijnen komt de produktie zo'n dertig procent lager te liggen. En dan hebben we het nog niet over de kwaliteit van de grasmat en het grassenbestand.
Over het Brusselse nitraatbeleid heb ik ook wel het een en ander op te merken. Helaas hebben Hans Alders en Piet Bukman in 1992 geen idee gehad wat hun nitraatrichtlijn (zij hebben hem als voorzitter door de EG geloodst) voor consequentie zou hebben, want ik kan me niet voorstellen dat het ze koud laat dat wij hier zo door getroffen worden als Nederlanders. Want wat is de logica van één richtlijn voor heel Europa terwijl de omstandigheden zo verschillen. En het brein achter de nitraatrichtlijn, de toenmalige Brusselse milieuambtenaar L.J. Brinkhorst. Had hij toen maar geweten wat hij nu weet, of iets dieper nagedacht. De norm van 50 mg nitraat in het water is acceptabel, en daar is voor Nederland best mee te leven, tenslotte valt ruim 80% van de gronden ruim binnen deze norm. Maar de aanvoernorm die overeenkomt met de mest van 1,7 koeien per hectare is voor mij een raadsel. Deze norm is misschien voor een hectare land in Noord-Scandinavië wel te hoog, want daar is een heel kort groeiseizoen en een lage opbrengst per hectare mogelijk, dus een lage bemestingsbehoefte. Ook in het binnenland van Portugal of Spanje is een hectare grond heel anders dan in de vruchtbare streken zoals in Nederland waar je met een aanvoer van alleen 170 kg N uit organische mest een enorme opbrengst laat liggen. In Oostenrijk is 1 koe op een hectare al veel, bij ons is twee koeien per hectare weinig. Je zou het kunnen vergelijken met een maximum snelheid van 60 kilometer op een zandweg en op de autobahn in Duitsland. Op een zandweg is het veel te snel, op de autobahn lijkt het of je stilstaat. De doelstelling van de nitraatrichtlijn is om schoon grondwater te krijgen/houden. Als er blijkt dat dat aan de norm voldaan wordt moet je concluderen dat er milieuvriendelijk geproduceerd wordt. Dan moet je de boeren een pluim geven en geen keiharde maatregelen opleggen. Heren politici, maatschappelijke organisaties denk goed na en neem verstandige standpunten in en kijk naar feiten, niet naar aannames en aantijgingen die niet hard gemaakt kunnen worden. De metingen van onder andere het Heidelberg Appeal Nederland tonen het aan. Er is absolute twijfel over het rendement van de maatregelen ten aanzien van vooral ammoniak en nitraat. Op de pagina links staat hier een verwijzing naartoe.